Destacada

Herdo

Nas casas de bonecas de Playmobil

non cabían os soños futuros

nin o sabor do pan recén feito

da avoa Mercedes

as viaxes á praia

na furgoneta branca con Matilde e Manolo

Non cabía a canción das Spice Girls

que bailabamos con movementos arrítmicos

o lento transcorrer dos días de verán

xogando ás agachadas

nin os contos da Santa Compaña

que non me deixaban durmir

do meu primo Xurxo

tampouco tiñan cabida

os cadernos Rubio,

as ensinanzas de mamá e papá

nin a miña impaciencia

Ésta non é unha historia típica, nin en forma nin en contido, mais alberga o sentimento dun pobo, e a díficil reciprocidade lingüística entre ese pobo e a súa lingua propia. Coñecida por todos e todas nós, mais querida por menos e desprestixiada polas esferas de poder dende tempos inmemoriais, a lingua galega é unha supervivinte, unha loitadora, nexo de unión e metáfora viva do pobo galego. Representa con esa loita por sobrevivir a de milleiros de emigrantes (os milleiros de emigrantes actuais a Alemaña, os netos daqueles que se viron obrigados a deixar Galiza para ir á Arxentina e a Suíza). Contén dentro dela a fermosura desa loita por pervivir, esos sons melódicos expresados en tantos e tantos cantos de taberna, a idiosincrática retranca galega, o amor pola terra e o soño de ser por sempre. A lingua galega traspasou fronteiras, muros, engranaxes sociais impostos e segue viva, sen ningún tipo de apoio institucional por parte dun Partido Popular, que fai oídos xordos a un idioma que lles resulta alleo, porque resultan ser uns apátridas na terra galega, o autoodio idiomático, cultural, persoal e visceral que ditos gobernantes teñen á lingua é digno dun estudo pormenorizado a ditas mentes pechadas ó sentir galego e receptivas de máis ó de Madrid. A ambición desmesurada política, laboral e a presión social afectan a día de hoxe ó galego, menoscabándoo, tratando de convertilo nun reduto sen importancia, mais xa é hora de espertar. Espertaremos, polo galego, por tódolos nosos antepasados e por nós. Mudar as tornas é fundamental na esfera política e na esfera social. Só así salvaremos ó idioma e a nós mesmos nun contexto actual que invita á desesperanza pero que non rematar coa alegría e loita dun pobo que naceu para ser galego.

Abrazaríate en cada utopía,

das coordenadas non escritas,

ti es o meu enigma

Desentrañar no teu interior

as voces dos nenos que foches,

as inquedanzas que os teus alter egos

me narran

Ti e eu inmortais,

No limbo da suxerente lírica

que claman  as tuas pupilas

ó pousarse no meu iris

Vertería tódolos medos

por un instante contigo,

amaríate nun cosmos inventado

no que voaríamos errantes

nós, inmortais

Luz filtrada entre os cristais.

colma de esperanza o atardecer.

A quietude é tal,

que semella soar o silencio.

A caída do sol convértese

na primeira melodía da noite.

Noite melancólica, enigmática,

amiga dos pensadores e das esmorgas.

Testigo das cousas que se agochan

trala mudante lúa.

O son do silencio impregnao todo,

brota como un elixir sen fin

derrubando muros, unindo persoas,

como une sons na melodía

do soño da noite que será día.

Co amencer, desperta o soño.

De fondo, soa a melodía da noite,

desta vez sen silencios,

desta vez interpretada polo sol,

que xunto a lúa,

une noite e día,

une morte e vida,

une soño e realidade,

para converter a noite en día.